Prolog.

Jak by ty zacząć? Może wypadałoby się przedstawić, a więc nazywam się Selena Marie Alexis Rose Tomlinson. Większość znajomych mówi do mnie Sel lub Selly w wyjątkach Alexis. Mam 18 lat mieszkam w Doncaster niedługo kończę szkołę i razem z moją przyjaciółką wybieramy się do Londynu podbić ją swoimi talentami.Chociaż ? Po co nam to ? Jestem siostrą Louisa Tomlinsona, więc i tak już jestem znana a moja przyjaciółka wraz ze mną. Jednak same wolałybyśmy zapracować na swoja sławę ! W takim razie Londynie szykuj się nadchodzimy ! 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

    Selena  A więc to już dziś! Koniec szkoły i mój wyjazd do Londynu! Już się nie mogę doczekać jak spotkam brata i zacznę samodzielne życie! Oczywiście mama by mnie tak łatwo nie puściła. Muszę przynajmniej pół roku mieszkać u brata żeby zarobić sobie na wynajem mieszkania z Taylor. Z moich rozmyśleń wyrwała mnie przyjaciółka. Właśnie wracałyśmy z zakończenia roku i opowiadała mi,że nie może się doczekać aż będziemy w Londynie. Bez dłuższego rozmyślania rozdzieliłyśmy się i poszłyśmy w swoje strony. Nie wiem dlaczego,ale znalazłam się nie pod swoim domem. Choć bardzo dobrze znałam ten dom. Wiedziałam kto tu mieszkał. Usiadłam na zimnych schodach i odpaliłam papierosa. Wszystkie wspomnienia wróciły. Byliśmy tacy mali i szczęśliwi. Bawiliśmy się razem, wygłupialiśmy. Im byliśmy starsi zaczynałam rozumić,że był moją pierwszą miłością, która powodowała uśmiech na mojej twarzy. I to właśnie wtedy wyjechał. Miałam wtedy 14 lat. Niby byłam dzieckiem,ale mimo to byłam zako...
Czytaj więcej

Rozdział 2

   Selena Obudziłam się gdy byliśmy już niedaleko Londynu. Było ciemno,ale widoczne były wszystkie gwiazdy na niebie. W tle leciała cicha muzyka w radiu,której towarzyszyła nasza cisza.  -Jak się spało księżniczko?-usłyszałam zza pleców głos brata. Uśmiechnęłam się  i lekko go uderzyłam w ramię na co on oczywiście zaczął udawać,że ten gest go bolał. Kocham swojego brata jest taki opiekuńczy,a zarazem  dziecinny. Uwielbiałam z nim spędzać czas. Nigdy nie mieliśmy go za wiele. Spojrzałam na zegarek,który znajdował się na nadgarstku. Było już grubo po 23,a mimo to nie byłam śpiąca. Dopiero teraz zauważyłam,że na szybach zaczęły pojawiać się krople deszczu.  -Witamy w Londynie.-ponownie usłyszałam głos brata. Klasnęłam uradowana w dłonie. Z zaangażowanie obserwowałam obraz,który znajdował się na oknem. Po krótkiej chwili znaleźliśmy się pod dużym domem w centrum. Otworzyłam szeroko oczy i spojrzałam na brata pokazując palcem wskazującym na dom.  -...
Czytaj więcej